Podrobiony dyplom i przesłuchanie na policji, co grozi za taki błąd?

Co mówi Kodeks karny o fałszywych dokumentach?

W tej sprawie należałoby wnikliwie zapoznać się z całym materiałem dowodowym, a także upewnić się, o jaki dokładnie czyn toczy się postępowanie. Na razie oprzyjmy się na Pani opisie.

Zgodnie z treścią art. 270 Kodeksu karnego (K.k.):
§ 1. Kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument albo takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wypełnia blankiet opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę, albo takiego dokumentu używa.
§ 2a. W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Przepis art. 270 K.k. przewiduje więc dwa odrębne przestępstwa: fałsz materialny dokumentu (§ 1) oraz bezprawne wykorzystanie podpisanego blankietu (§ 2). Dodatkowo wskazuje wypadek mniejszej wagi (§ 2a) oraz podstawę karalności przygotowania do fałszu materialnego (§ 3).

Na czym polega przestępstwo z art. 270 Kodeksu karnego?

Dobrem chronionym przez art. 270 § 1 K.k. jest autentyczność dokumentu, czyli jego pochodzenie od osoby, która figuruje jako wystawca. Jak wskazał Sąd Najwyższy: Istotą przestępstwa materialnego fałszerstwa dokumentu jest tworzenie pozoru, że pochodzi on od określonego wystawcy (wyr. SN z 10.05.2007 r., IV KK 109/07, Prok. i Pr. – wkł. 2008, nr 1, poz. 8).

Tylko czyn umyślny – czyli co naprawdę podlega karze?

Bardzo istotne jest, że przestępstwo to ma charakter umyślny – można je popełnić wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, tj. z celem użycia dokumentu jako autentycznego. „Nie może więc stanowić przestępstwa zachowanie sprawcy, który podrabia lub przerabia dokument w celu innym niż wskazany w ustawie (np. w celu sprawdzenia, czy w zbiorniczku pióra nie wyczerpał się atrament)” (post. SN z 16.04.2002 r., IV KKN 41/01, Legalis). Nie ma przy tym znaczenia, czy osobą, która miała używać sfałszowanego dokumentu, jest sam sprawca, czy ktoś inny (wyr. SN z 20.04.2005 r., III KK 190/04; uchw. SN z 17.03.2005 r., I KZP 2/05).

Karalność czynu zależy od indywidualnych okoliczności sprawy – stanu faktycznego, liczby podrobionych dokumentów, a także sytuacji osobistej sprawcy.

Czy sam zakup podrobionego dokumentu jest przestępstwem?

Jeżeli ma Pani świadomość, że dokument był sfałszowany, należy to wyjaśnić w toku postępowania. Sam zakup dokumentu nie jest wprost karany, jednak może stanowić przygotowanie do przestępstwa, a więc czynienie przygotowań do użycia dokumentu jako autentycznego. Taka sytuacja może być potraktowana jako wypadek mniejszej wagi, podlegający łagodniejszej odpowiedzialności karnej.

Jak zachować się podczas przesłuchania?

Podczas przesłuchania najlepiej mówić prawdę – że nigdy nie zamierzała Pani użyć tego dokumentu ani go nie używała. Karane jest bowiem użycie dokumentu jako autentycznego, a nie sam jego zakup.

Policja zapewne przesłucha Panią i ewentualnie postawi zarzuty, po czym sprawa może trafić do prokuratury lub sądu. Możliwe też, że zostanie Pani wezwana wyłącznie w charakterze świadka. W każdym razie warto zachować spokój i współpracować z funkcjonariuszami, przedstawiając zgodną z prawdą wersję wydarzeń.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553
2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555

3. Wyrok SN z 10.05.2007 r., IV KK 109/07

4. Uchwała SN z 17.03.2005 r., I KZP 2/05

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.