Jak rozłożyć grzywnę za jazdę po alkoholu i odroczyć karę

Jakie konsekwencje finansowe mogą pojawić się po jeździe po alkoholu?

Po jeździe po alkoholu w wyroku może pojawić się kilka różnych obowiązków finansowych. Najczęściej są to: grzywna, świadczenie pieniężne na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, koszty sądowe, a w niektórych sprawach także nawiązka albo obowiązek zapłaty równowartości pojazdu. Każdą z tych należności trzeba oceniać osobno, ponieważ nie zawsze stosuje się do nich te same terminy i ograniczenia.

Jeżeli chodzi o przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, podstawową sankcją jest kara pozbawienia wolności do 3 lat. Przy ponownym skazaniu albo prowadzeniu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów kara wynosi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Kara pozbawienia wolności bywa orzekana zwłaszcza wobec osób karanych już za podobne czyny, dlatego przy kolejnej sprawie szczególne znaczenie ma recydywa drogowa i kara więzienia.

Jeżeli sprawa dotyczy wykroczenia, czyli prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu, sąd może orzec areszt albo grzywnę nie niższą niż 2500 zł. W praktyce użytkownicy często mówią ogólnie o „jeździe po alkoholu”, ale prawne skutki zależą od wyniku badania, rodzaju pojazdu, wcześniejszej karalności, ewentualnego zakazu prowadzenia pojazdów oraz tego, czy doszło do wypadku lub kolizji. Dla osoby, która dopiero dostała wezwanie albo czeka na wyrok, pomocne może być też omówienie, ile trwa sprawa o jazdę po alkoholu od zatrzymania do wyroku.

Rozłożenie grzywny na raty

Jeżeli jednorazowa zapłata grzywny byłaby zbyt dużym obciążeniem, skazany może złożyć wniosek o rozłożenie grzywny na raty. Podstawą jest art. 49 Kodeksu karnego wykonawczego. Sąd bada przede wszystkim dochody, koszty utrzymania, liczbę osób na utrzymaniu, stan zdrowia, zadłużenie, możliwość pracy oraz realność zaproponowanego harmonogramu spłaty.

Co do zasady grzywnę można rozłożyć na raty na okres do 1 roku, liczony od dnia wydania pierwszego postanowienia w tej sprawie. W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, zwłaszcza gdy grzywna jest wysoka, sąd może rozłożyć ją na okres do 3 lat. Nie warto proponować rat symbolicznych, które z góry pokazują, że spłata nie będzie realna. Lepiej przedstawić konkretną kwotę miesięcznej raty i wyjaśnić, z jakich dochodów będzie regulowana.

Wniosek składa się do sądu wykonującego orzeczenie, najczęściej do sądu pierwszej instancji, który wydał wyrok albo wyrok nakazowy. W piśmie należy wskazać sygnaturę sprawy, wysokość grzywny, proponowaną liczbę i wysokość rat, termin płatności oraz uzasadnienie. Do wniosku warto dołączyć dokumenty, a nie tylko opis sytuacji.

Jeżeli sąd rozłoży grzywnę na raty, trzeba pilnować terminów. Uchybienie płatności choćby jednej raty może spowodować odwołanie rozłożenia grzywny na raty, chyba że skazany wykaże, że opóźnienie nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. W takiej sytuacji najlepiej nie czekać na wezwania, lecz od razu złożyć pismo wyjaśniające i dołączyć dowody, np. zaświadczenie o chorobie, utracie pracy albo blokadzie rachunku.

Czy można rozłożyć na raty świadczenie pieniężne, koszty i inne należności?

Tak, ale nie zawsze na tych samych zasadach co grzywnę. Koszty sądowe, pieniężna kara porządkowa, nawiązka na rzecz Skarbu Państwa, przepadek, którego przedmiotem jest kwota pieniężna, a także nawiązka lub świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej mogą podlegać rozłożeniu na raty w postępowaniu wykonawczym. W przypadku nawiązki lub świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu okres rozłożenia na raty nie może przekroczyć 1 roku.

Trzeba jednak uważać na wyjątki. Jeżeli dana należność podlega wykonaniu z zabezpieczonego mienia na podstawie szczególnych przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, rozłożenie na raty może być wyłączone. Dlatego wniosek powinien jasno wskazywać, jakiej należności dotyczy: grzywny, świadczenia pieniężnego, kosztów sądowych czy innej kwoty z wyroku.

Co grozi za brak zapłaty grzywny?

Brak zapłaty grzywny może prowadzić do egzekucji, zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną, a w dalszej kolejności do zastępczej kary pozbawienia wolności. Sąd może zarządzić zastępczą karę pozbawienia wolności m.in. wtedy, gdy egzekucja jest bezskuteczna, skazany nie zgadza się na pracę społecznie użyteczną albo uchyla się od jej wykonania.

Przy grzywnie wymierzonej w stawkach dziennych jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny. Przy grzywnie kwotowej jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada kwocie od 20 do 4000 zł, zależnie od decyzji sądu. Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może jednak przekroczyć limitów przewidzianych w Kodeksie karnym wykonawczym.

Jeżeli sąd zarządził zastępczą karę pozbawienia wolności, skazany może się od niej zwolnić przez zapłatę pozostałej kwoty grzywny. W niektórych sytuacjach możliwe jest też wstrzymanie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany zadeklaruje wykonanie pracy społecznie użytecznej i podda się związanym z tym rygorom.

Odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności

Odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności dotyczy osoby, która nie rozpoczęła jeszcze odbywania kary. Jeżeli skazany jest już w zakładzie karnym, właściwym środkiem jest zasadniczo wniosek o przerwę w wykonaniu kary, a nie odroczenie.

Sąd odracza wykonanie kary, jeżeli skazany cierpi na chorobę psychiczną albo inną ciężką chorobę uniemożliwiającą wykonywanie kary. Za ciężką chorobę uważa się taki stan, w którym osadzenie w zakładzie karnym mogłoby zagrażać życiu skazanego albo spowodować poważne niebezpieczeństwo dla jego zdrowia.

Sąd może też odroczyć wykonanie kary na okres do roku, jeżeli natychmiastowe wykonanie kary spowodowałoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. Dotyczy to na przykład sytuacji, w której skazany jest jedynym żywicielem rodziny, opiekuje się osobą chorą, kończy pilne leczenie, musi zabezpieczyć opiekę nad dziećmi albo uporządkować sprawy zawodowe i majątkowe. Nie wystarczy jednak samo stwierdzenie, że osadzenie będzie trudne. Trzeba wykazać, że skutki byłyby ponadprzeciętnie dotkliwe.

W stosunku do skazanej kobiety ciężarnej oraz osoby skazanej samotnie sprawującej opiekę nad dzieckiem sąd może odroczyć wykonanie kary do 3 lat po urodzeniu dziecka. Odroczenie może być udzielane kilkakrotnie, ale łączny okres nie może przekroczyć ustawowych limitów.

Wniosek o odroczenie powinien zawierać konkretny opis sytuacji oraz dowody. Warto dołączyć dokumentację medyczną, zaświadczenia o dochodach, dokumenty dotyczące dzieci, opieki nad osobą bliską, zobowiązań finansowych i zatrudnienia. Od wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności pobiera się opłatę 80 zł, chyba że skazany skutecznie wnosi o zwolnienie od kosztów.

Samo złożenie wniosku nie oznacza automatycznie, że skazany nie musi stawić się do zakładu karnego. W praktyce warto jednocześnie złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania kary do czasu rozpoznania wniosku o odroczenie. Jeżeli skazany dostał wezwanie do stawienia się w zakładzie karnym, termin ma znaczenie i nie należy odkładać działania na ostatni dzień.

Dozór elektroniczny zamiast zakładu karnego

System dozoru elektronicznego pozwala odbywać karę pozbawienia wolności poza zakładem karnym, najczęściej w miejscu stałego pobytu, z kontrolą wykonywania obowiązków i harmonogramu. Nie jest to jednak automatyczna zamiana kary. Sąd penitencjarny bada, czy spełnione są ustawowe warunki i czy cele kary zostaną osiągnięte mimo odbywania jej poza zakładem karnym.

Co do zasady zezwolenie na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego może być udzielone, jeżeli wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 1 roku i 6 miesięcy. Możliwe jest także zastosowanie SDE przy karze niższej niż 3 lata, jeżeli do odbycia w zakładzie karnym pozostało nie więcej niż 6 miesięcy. W tych przypadkach nie mogą zachodzić określone w ustawie przeszkody dotyczące m.in. niektórych postaci recydywy.

Skazany musi mieć określone miejsce stałego pobytu, a osoby pełnoletnie mieszkające z nim powinny wyrazić zgodę. Sąd ustala również, czy warunki techniczne pozwalają na wykonywanie dozoru. W wyjątkowych sytuacjach sąd może udzielić zezwolenia mimo braku zgody osoby pełnoletniej zamieszkującej wspólnie ze skazanym, jeżeli dozór nie będzie wiązał się dla niej z nadmiernymi trudnościami i tylko nieznacznie naruszy jej prywatność.

Wniosek o dozór elektroniczny składa się na piśmie. Może go złożyć skazany, obrońca, prokurator, sądowy kurator zawodowy albo dyrektor zakładu karnego. Sąd penitencjarny powinien wydać postanowienie w terminie 30 dni od wpływu wniosku. Jeżeli skazany odbywa już karę, posiedzenie odbywa się w zakładzie karnym, a udział prokuratora jest obowiązkowy.

W przypadku bardzo krótkich kar istnieje także szczególny tryb komisji penitencjarnej. Komisja może udzielić zezwolenia na SDE skazanemu, wobec którego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 4 miesięcy, jeżeli skazany rozpoczął już odbywanie kary i spełnia pozostałe ustawowe warunki. Komisja wydaje decyzję w terminie 14 dni od wpływu wniosku. Jeżeli jednak skazany nie rozpoczął jeszcze odbywania kary, właściwy pozostaje sąd penitencjarny.

Odroczenie czy dozór elektroniczny – co wybrać?

Odroczenie i dozór elektroniczny służą innym celom. Odroczenie przesuwa w czasie rozpoczęcie odbywania kary. Dozór elektroniczny pozwala karę wykonywać, ale poza zakładem karnym. Jeżeli celem jest zabezpieczenie leczenia, opieki nad rodziną albo czasu na uporządkowanie najpilniejszych spraw, właściwe może być odroczenie. Jeżeli skazany chce normalnie pracować i odbywać karę w domu, warto rozważyć SDE.

W niektórych sprawach można rozważać oba rozwiązania, ale trzeba uważać na kolejność i terminy. Jeżeli skazany zbyt długo czeka, może zostać doprowadzony do zakładu karnego, a wtedy sytuacja procesowa się zmienia. Z kolei przy krótkich karach zwłoka może spowodować, że część kary zostanie już odbyta, co wpływa na sens składania kolejnych wniosków.

W sprawach o jazdę po alkoholu często najważniejsze decyzje zapadają jeszcze przed wyrokiem. Jeżeli istnieje ryzyko kary izolacyjnej, warto wcześniej zadbać o argumenty dotyczące sytuacji osobistej, naprawienia szkody, leczenia, pracy, terapii uzależnień i dotychczasowego trybu życia. Na tym etapie warto też sprawdzić, czy możliwe jest warunkowe umorzenie za jazdę po alkoholu, bo może ono istotnie zmienić dalszą sytuację procesową. Z praktycznego punktu widzenia często lepiej zabiegać o łagodzenie wymiaru kary przed jej orzeczeniem niż później ratować sytuację wyłącznie w postępowaniu wykonawczym.

Jak napisać skuteczny wniosek?

Dobry wniosek powinien być konkretny i udokumentowany. Sąd musi zobaczyć nie tylko trudną sytuację, ale także realny plan wykonania wyroku. W sprawie o raty należy pokazać, że skazany jest w stanie regularnie płacić zaproponowane kwoty. W sprawie o odroczenie trzeba wykazać, dlaczego natychmiastowe osadzenie spowoduje zbyt ciężkie skutki. W sprawie o SDE należy pokazać, że wykonywanie kary w domu będzie zgodne z celami kary i nie zagrozi porządkowi prawnemu.

Wniosek powinien zawierać:

• oznaczenie sądu i sygnaturę sprawy,
• dane skazanego,
• dokładne żądanie, np. rozłożenie grzywny na 20 rat po określonej kwocie,
• uzasadnienie opisujące sytuację rodzinną, finansową, zdrowotną i zawodową,
• wniosek o wstrzymanie wykonania kary albo egzekucji, jeżeli jest potrzebny,
• listę załączników potwierdzających opisane okoliczności,
• podpis skazanego albo obrońcy.

Nie należy opierać wniosku wyłącznie na ogólnych sformułowaniach typu „nie stać mnie” albo „rodzina mnie potrzebuje”. Takie twierdzenia powinny być poparte dokumentami. Sąd ocenia fakty, a nie samą deklarację.

FAQ

Czy każdą grzywnę za jazdę po alkoholu można rozłożyć na raty?

Nie każdą automatycznie. Sąd może rozłożyć grzywnę na raty, jeżeli natychmiastowa zapłata pociągnęłaby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. Trzeba wykazać sytuację finansową i zaproponować realny harmonogram spłaty.

Na ile rat można rozłożyć grzywnę?

Standardowo okres ratalnej spłaty grzywny nie może przekroczyć 1 roku. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza przy znacznej wysokości grzywny, sąd może rozłożyć ją na okres do 3 lat.

Czy wniosek o raty zatrzymuje egzekucję?

Samo złożenie wniosku nie daje pełnej gwarancji zatrzymania czynności wykonawczych. W piśmie warto wyraźnie zawrzeć także wniosek o wstrzymanie egzekucji albo wykonania należności do czasu rozpoznania sprawy.

Czy można odroczyć karę więzienia za jazdę po alkoholu?

Tak, jeżeli zachodzą podstawy z Kodeksu karnego wykonawczego. Odroczenie może być obowiązkowe przy ciężkiej chorobie uniemożliwiającej odbywanie kary albo fakultatywne, gdy natychmiastowe osadzenie wywołałoby zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny.

Czy po rozpoczęciu odbywania kary można nadal złożyć wniosek o odroczenie?

Po osadzeniu w zakładzie karnym co do zasady nie składa się już wniosku o odroczenie, lecz wniosek o przerwę w wykonaniu kary. Można też rozważyć dozór elektroniczny, jeżeli spełnione są warunki ustawowe.

Czy dozór elektroniczny jest możliwy przy kilku wyrokach?

Może być możliwy, ale trzeba sprawdzić łączny wymiar kar, to, czy kary podlegają łączeniu, ile zostało do odbycia oraz czy nie zachodzą ustawowe wyłączenia. Przy kilku wyrokach analiza jest bardziej złożona niż przy jednej karze.

Czy świadczenie pieniężne na Fundusz można spłacać w ratach?

Tak, przepisy przewidują możliwość rozłożenia na raty m.in. świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, ale okres spłaty takich należności nie może przekroczyć 1 roku i mogą istnieć wyjątki związane z wykonaniem z zabezpieczonego mienia.

Podsumowanie

Po wyroku za jazdę po alkoholu skazany nie jest pozbawiony możliwości działania. Może wnosić o rozłożenie grzywny na raty, ratalną spłatę niektórych innych należności, odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności albo dozór elektroniczny. Każde z tych rozwiązań wymaga jednak spełnienia konkretnych warunków i przedstawienia dowodów.

Najważniejsze jest szybkie działanie. Jeżeli skazany czeka do rozpoczęcia egzekucji albo do terminu stawienia się w zakładzie karnym, ogranicza sobie możliwości. Dobrze przygotowany wniosek powinien pokazywać nie tylko trudności, ale też odpowiedzialne podejście do wykonania wyroku: realne raty, stabilne źródło dochodu, dokumenty rodzinne i medyczne oraz plan dalszego postępowania.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - ISAP, w szczególności art. 43la-43ld, art. 46-51, art. 150-151, art. 206.
2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - ISAP, w szczególności art. 42, art. 43a, art. 44b, art. 178a.
3. Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - ISAP, w szczególności art. 87.
4. Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - ISAP, w szczególności art. 15.

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.