Przywłaszczeniesprzeniewierzenie
Bezprawne przywłaszczenie sobie cudzej rzeczy ruchomej lub prawa majątkowego, które już znajdują się w legalnym władaniu sprawcy. art. 284 K.k.
Od kradzieży przywłaszczenie różni się tym, że sprawca nie zabiera rzeczy — już legalnie ją posiada (została mu powierzona, znalazł ją), lecz postanawia zatrzymać ją jak własną. Przywłaszczenie mienia powierzonego (sprzeniewierzenie, § 2) jest typem kwalifikowanym, zagrożonym karą do 5 lat, i — w przeciwieństwie do zwykłego przywłaszczenia — pozostaje przestępstwem niezależnie od wartości rzeczy.
PrzykładPracownik, któremu firma legalnie powierzyła samochód służbowy, postanawia go sprzedać i zatrzymuje uzyskane pieniądze dla siebie. Nie „ukradł" auta — wszedł w jego posiadanie zgodnie z prawem — lecz rozporządził powierzoną rzeczą jak właściciel, choć nim nie był. To przywłaszczenie, a w odmianie kwalifikowanej (rzecz powierzona) sprzeniewierzenie z art. 284 § 2 K.k., karane surowiej niż zwykłe przywłaszczenie znalezionej rzeczy. Istotą czynu jest brak elementu zaboru typowego dla kradzieży — sprawca już rzecz miał, a przestępstwem stało się dopiero potraktowanie jej jak swojej.
PoradyPrzywłaszczenie mienia pracodawcy · Fałszywe oskarżenie o przywłaszczenie · Korzystanie ze znalezionego telefonu
