Tymczasowe aresztowanie

Najsurowszy, izolacyjny środek zapobiegawczy — stosowany przez sąd, gdy istnieje uzasadniona obawa ucieczki, matactwa lub ze względu na grożącą surową karę. art. 249–250 K.p.k.

To najsurowszy środek zapobiegawczy, stosowany wyłącznie przez sąd na wniosek prokuratora, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa, a zachodzi obawa ucieczki, ukrywania się, matactwa albo grozi surowa kara. Sąd oznacza czas trwania aresztu (zwykle do 3 miesięcy), który można przedłużać. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Areszt nie jest karą — przez cały czas obowiązuje domniemanie niewinności.

PrzykładPodejrzany o poważne oszustwo zaczyna kontaktować się ze świadkami i nakłaniać ich do zmiany zeznań. Prokurator przedstawia mu zarzuty i kieruje do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie, wskazując realne ryzyko matactwa. Sąd, uznając, że łagodniejsze środki nie wystarczą, stosuje areszt na 3 miesiące — jest to najsurowszy środek zapobiegawczy, stosowany tylko wyjątkowo i wymagający dużego prawdopodobieństwa popełnienia czynu. Obrońca w ciągu 7 dni składa zażalenie do sądu odwoławczego, kwestionując podstawy aresztu. Areszt można następnie przedłużać, ale tylko sąd i tylko gdy nadal trwają przesłanki; bezpodstawne pozbawienie wolności rodzi prawo do odszkodowania.

PoradyTymczasowy areszt — kiedy sąd go stosuje · Przedłużenie aresztu o kolejne 3 miesiące · Zaliczenie aresztu na poczet kary

Zobacz też: poręczenie majątkowe · oskarżony