Społeczna szkodliwość

Przesłanka karalności — czyn musi być społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. O stopniu decyduje m.in. rodzaj naruszonego dobra, sposób działania, motywacja. art. 1 § 2 K.k.

To materialna cecha przestępstwa: czyn musi być społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. O stopniu decydują m.in. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków, postać zamiaru i motywacja sprawcy. Jeżeli szkodliwość jest znikoma, czyn formalnie wyczerpuje znamiona, ale nie jest przestępstwem — postępowanie się umarza.

PrzykładNastolatek zabiera ze sklepowej półki batonik wart 2 zł. Formalnie wypełnia to znamiona czynu zabronionego, jednak jego społeczna szkodliwość jest znikoma — wartość mienia jest minimalna, a sposób działania błahy. Zgodnie z art. 1 § 2 K.k. czyn o znikomej społecznej szkodliwości nie stanowi przestępstwa, więc postępowanie się umarza, a sprawcy nie skazuje. Oceniając stopień szkodliwości, sąd bierze pod uwagę m.in. rodzaj naruszonego dobra, rozmiar szkody, sposób działania i motywację sprawcy. To właśnie społeczna szkodliwość odróżnia realne przestępstwa od czynów zbyt drobnych, by uruchamiać prawo karne.

PoradyZnikoma społeczna szkodliwość czynu · Wina i społeczna szkodliwość a umorzenie · Społeczna szkodliwość przy podrobieniu podpisu

Zobacz też: wina