Podżeganie

Nakłanianie innej osoby (z zamiarem) do dokonania czynu zabronionego. Podżegacz odpowiada w granicach kary dla sprawcy. art. 18 § 2 K.k.

Podżeganie to forma zjawiskowa przestępstwa polegająca na nakłanianiu (z zamiarem) innej osoby do popełnienia czynu zabronionego — namową, prośbą, obietnicą korzyści. Podżegacz odpowiada w granicach kary przewidzianej dla sprawcy, nawet jeśli sam czynu nie wykonuje. Jeśli nakłanianego nie udało się skłonić do czynu, podżeganie pozostaje w stadium usiłowania.

PrzykładKobieta, chcąc zemścić się na byłym partnerze, namawia znajomego, by go pobił, i obiecuje za to zapłatę. Choć sama nikogo nie uderzyła, nakłaniając inną osobę do popełnienia czynu zabronionego dopuściła się podżegania i odpowiada w granicach kary przewidzianej za pobicie — tak, jakby sama była sprawcą. Dla podżegania konieczny jest zamiar bezpośredni, czyli chęć wywołania u drugiej osoby decyzji o przestępstwie. Gdyby do pobicia w ogóle nie doszło i nie zostało nawet usiłowane, podżegacz i tak może odpowiadać, lecz sąd zwykle nadzwyczajnie złagodzi karę.

PoradyPodżegacz i pomocnik (art. 18 K.k.) · Podżeganie i pomocnictwo do kradzieży · Karalność podżegania i pomocnictwa

Zobacz też: pomocnictwo · sprawstwo