Kategoria: Sprawca

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem karnym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Zarzut znieważenia policjanta

Marek Gola • Opublikowane: 2016-10-04

Syn uczestniczył w bójce między swoimi kolegami, kiedy próbował ich uspokoić i rozdzielić, doszło do interwencji policji, która użyła w stosunku do wszystkich uczestników gazu. W tym momencie syn użył obraźliwych słów. Wszyscy uczestnicy bójki zostali odtransportowani na komisariat i zatrzymani do wyjaśnienia. Synowi zarzucono, iż w stosunku do policjantów użył siły. Syn stanowczo temu zaprzecza, ale mimo wszystko chciałby przeprosić policjantów na służbie za całe zdarzenie. Proszę o poradę, co robić?

 

Marek Gola

»Wybrane opinie klientów

Bardzo szczegolowa i dokladna odpowiedz i bardzo pomocna bo wiem co mam dalej robic.Dziekuje.
Ewa
Bardzo dziękuję za porady które były bardzo fachowe, dokładne i bardzo szybko w niskiej cenie. Miałem możliwość zadania dodatkowych pytań w okresie kilku tygodni na które otrzymałem szybko odpowiedzi w tej samej cenie. Na pewno jak zajdzie taka potrzeba będę korzystał z serwisu ePorady24 oraz polecał w rodzinie i moim znajomym.
Stanisław, technik mechanik
Bardzo szybka i fachowa odpowiedź. Szczególne podziękowania dla Pani Izabeli Nowackiej-Marzeion. Polecam każdemu, kto potrzebuje rozwiać prawne wątpliwości.
Anna
Profesionalizm i szybkie / sprawne załatwienie omawianego temat.
Grzegorz, 63 lata, Kontroler Ruchu Lotniczego -Warszawa Obszar /Instruktor STD
Serdecznie dziękuję. Otrzymałam wyczerpującą poradę.
Agnieszka, 60 lat, urzędnik

Podstawę prawną opinii stanowią przepisy Kodeksu karnego (K.k.).

Można domniemywać, że synowi został postawiony zarzut z art. 226 § 1 K.k. zgodnie z którym – kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Warto więc przychylić się do postawy syna, tj. zamiaru przeproszenia funkcjonariuszy policji, jak też przyznania się do czynu i współpracy z organami ścigania. W mojej ocenie syn powinien walczyć o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. O ile domniemam, że syn dotychczas nie był karany za przestępstwo umyślne, o tyle najistotniejsze będzie ustalenie, czy zajście, w którym uczestniczył syn, i jego rola w całym zdarzeniu może być oceniona jako nieznaczna społeczna szkodliwość czynu. Każde bowiem zachowanie, w którym możliwe jest warunkowe umorzenie postępowania karnego musi spełniać jednocześnie wszystkie opisane w przepisie przesłanki.

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Przesłankami warunkowego umorzenia postępowania są:

  1. niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne;
  2. zagrożenie karą, albowiem warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności;
  3. stopień winy i stopień społecznej szkodliwości nie mogą być znaczne;
  4. brak wątpliwości;
  5. pozytywna względem sprawcy prognoza kryminologiczna.

Syn powinien złożył w prokuraturze wniosek o zapoznanie się z aktami sprawy. Dysponując postanowieniem o przedstawieniu zarzutu, jak też informacjami, co dla organów ścigania stanowi dowód popełnienia czynu zabronionego – po pierwsze syn może skierować do prokuratury (dla rozpoznania sądu) wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego, a po drugie skierować do funkcjonariuszy, którzy interweniowali w czasie zdarzenia oświadczenie, w którym przeprosi za swój czyn. W aktach sprawy powinny się były znaleźć dane funkcjonariuszy, wobec których miała być użyta siła.

Warunkowe umorzenie postępowania nie jest bowiem skazaniem w rozumieniu karnoprocesowym. Wskazać należy na postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 17 maja 2000 r., sygn. akt I KZP 7/2000, zgodnie z którym „w trybie przewidzianym w art. 387 kpk dopuszczalne jest tylko wydanie wyroku skazującego, a nie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne.” Sąd Najwyższy rozróżnia zatem skazanie od warunkowego umorzenie postępowania.

Podobne stanowisko przyjmowane jest w doktrynie. Podkreśla się, iż wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym (zob. np. A. Bulsiewicz i inni: Przebieg postępowania karnego, Toruń 1999, str. 163; K. Marszał: Proces karny, Katowice 1997, str. 247-248; S. Waltoś: Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 1998, str. 46; J. Bratoszewski i inni: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 1998, t. II, str. 350-351; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1999, str. 429).

Reasumując, Pani syn powinien dążyć do warunkowego umorzenie postępowania karnego. Chęć przeproszenia funkcjonariuszy może mu w tym jedynie pomóc. Osobiście uważam, że winien jak najszybciej zdobyć dane policjantów i skierować do nich pismo z przeprosinami, a dopiero po jakimś czasie, jednak nie później niż po skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, złożyć wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem karnym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy
wizytówka Zadaj pytanie »