Kategoria: Sprawca

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem karnym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Konsekwencje odjechania z miejsca kolizji

Marek Gola • Opublikowane: 2017-05-19

Tydzień temu miałam kolizję, uderzyłam i obtarłam samochód stojący na ulicy przed domem. Nie zauważyłam tego, nie poczułam, było bardzo wcześnie rano, miałam włączoną muzykę. Odjechałam, a następnego dnia zadzwonił do mnie pracodawca z zapytaniem, czy coś wiem na ten temat. Wtedy dopiero obejrzałam samochód i stwierdziłam, że mam otarcie. Ostatecznie więc przyznałam się do popełnienia tego czynu. Spisaliśmy oświadczenie powypadkowe z datą zdarzenia, podałam wszystkie dane. Niestety otrzymałam jednak zawiadomione z policji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Co mam teraz zrobić, jak mam wytłumaczyć się na policji, jakie poniosę konsekwencje?

Marek Gola

»Wybrane opinie klientów

Przystępny sposób omówienia problemu, poparty paragrafami. Dziękuję serdecznie Panu Adamowi Dąbrowskiemu.

Danuta, 59 lat
Błyskawicznie udzielona porada prawna. Wyczerpujące omówienie problemu oraz wskazanie innej możliwości postępowania. Polecam eporady24.pl osobom zainteresowanym poradą prawną.
Bożena
Bardzo szczegolowa i dokladna odpowiedz i bardzo pomocna bo wiem co mam dalej robic.Dziekuje.
Ewa
Bardzo dziękuję za porady które były bardzo fachowe, dokładne i bardzo szybko w niskiej cenie. Miałem możliwość zadania dodatkowych pytań w okresie kilku tygodni na które otrzymałem szybko odpowiedzi w tej samej cenie. Na pewno jak zajdzie taka potrzeba będę korzystał z serwisu ePorady24 oraz polecał w rodzinie i moim znajomym.
Stanisław, technik mechanik
Bardzo szybka i fachowa odpowiedź. Szczególne podziękowania dla Pani Izabeli Nowackiej-Marzeion. Polecam każdemu, kto potrzebuje rozwiać prawne wątpliwości.
Anna

Podstawę prawną opinii stanowią przepisy Kodeksu karnego (K.k.) oraz Kodeksu wykroczeń (K.w.).

W mojej ocenie, w przedmiotowej sprawie organa ścigania mogą chcieć zakwalifikować Pani zachowanie jako zniszczenie mienia – art. 288 § 1 K.k. Nie potrafię bowiem znaleźć innego racjonalnego uzasadnienia.

„Art. 288. § 1. Kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto przerywa lub uszkadza kabel podmorski albo narusza przepisy obowiązujące przy zakładaniu lub naprawie takiego kabla.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.”

W pierwszej kolejności proszę zatem ustalić, jaka jest kwalifikacja prawna zarzucanego Pani czynu. Drugim krokiem jest ustalenie, czy wniosek o ściganie został przez pokrzywdzonego złożony. Jeżeli tak, wówczas istnieje możliwość porozumienia się z pokrzywdzonym celem naprawienia ewentualnej szkody skutkiem czego byłoby wycofanie wniosku o ściganie.

Zgodnie z art. 12 § 1 K.p.k. w sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek postępowanie z chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym jej uprawnieniu. Co istotne, wniosek może być cofnięty w postępowaniu przygotowawczym za zgodą prokuratora, a w postępowaniu sądowym za zgodą sądu – do rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Innymi słowy pokrzywdzony, który złożył wniosek o ściganie, może ten wniosek cofnąć, co na 90% będzie skutkowało wyrażeniem zgody na jego cofnięcie i umorzeniem postępowania. W toku postępowania przygotowawczego, tj. zanim sprawa trafi do sądu, zgodę na cofnięcie wniosku wyraża prokurator, w późniejszym etapie konieczne jest uzyskanie zgody sądu.

Drugą możliwością jest próba wykazania, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wypadkiem mniejszej wagi, co z kolei powoduje, że może Pani się starać o warunkowe umorzenie postępowania karnego, jednak wówczas musi się Pani przyznać do winy. „Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.” Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności. W wypadku gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, sprawca naprawił szkodę lub pokrzywdzony i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody, warunkowe umorzenie może być zastosowane do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Warunkiem koniecznym do warunkowego umorzenia będzie zatem wykazanie, że Pani czyn winien być zakwalifikowany jako czyn mniejszej wagi – art. 288 § 2 K.k.

Warunkowe umorzenie postępowania nie jest bowiem skazaniem w rozumieniu karnoprocesowym. Wskazać należy na postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 17 maja 2000 r., sygn. akt I KZP 7/2000, zgodnie z którym „w trybie przewidzianym w art. 387 K.p.k. dopuszczalne jest tylko wydanie wyroku skazującego, a nie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne.” Sąd Najwyższy rozróżnia zatem skazanie od warunkowego umorzenie postępowania.

Podobne stanowisko przyjmowane jest w doktrynie. Podkreśla się, iż wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym (zob. np. A. Bulsiewicz i inni: Przebieg postępowania karnego, Toruń 1999, str. 163; K. Marszał: Proces karny, Katowice 1997, str. 247-248; S. Waltoś: Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 1998, str. 46; J. Bartoszewski i inni: „Kodeks postępowania karnego. Komentarz”, Warszawa 1998, t. II, str. 350-351; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1999, str. 429).

Reasumując, proszę najpierw spróbować porozmawiać z pokrzywdzonym, by cofnął wniosek, a jeżeli to się nie uda, wówczas dopiero wskazywać, iż mamy do czynienia z czynem mniejszej wagi i walczyć o warunkowe umorzenie postępowania karnego.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem karnym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy
wizytówka Zadaj pytanie »